De druk op de acute zorg neemt al jaren toe. Meer patiënten, complexere zorgvragen en een beperkte personele capaciteit maken het steeds lastiger om de Spoedeisende Hulp (SEH) toegankelijk en werkbaar te houden. Binnen het programma Passende Acute Zorg werken verschillende professionals samen om deze uitdaging het hoofd te bieden. Twee van hen zijn Jeroen Verschiere, businesscontroller en Inge Trip, projectleider bij Allegro Medical en Adrz. Zij vertellen over hun rol, samenwerking en de grootste uitdagingen
Data en proces hand in hand
Jeroen werkt vijf jaar als businesscontroller bij Adrz en is betrokken bij meerdere bedrijfseenheden, waaronder acute zorg. Binnen Passende Acute Zorg vervult hij een verbindende rol tussen data en beleid. “We starten vrijwel altijd vanuit de data,” vertelt hij. “Waar zien we knelpunten? Welke patiëntstromen kunnen we anders organiseren? Op basis daarvan kijken we samen met projectleiders en zorgprofessionals waar initiatieven mogelijk zijn.”
Inge is projectleider. Waar Jeroen zich met cijfers bezighoudt en vanuit data interpretatie adviseert om gefundeerd keuzes te kunnen maken, ligt haar focus op het proces. “Mijn rol is om zorgprofessionals te ontzorgen. Zij leveren de inhoud en weten wat goede zorg is. Ik zorg ervoor dat afstemming, communicatie, procesafspraken en documentatie kloppen, zodat zij zich kunnen richten op de patiënt,” legt ze uit.
Die samenwerking blijkt essentieel. “We vullen elkaar goed aan,” zegt Inge. “De data en het advies van Jeroen helpen om het gesprek te voeren met medisch professionals. Hiermee laten we zien wat er gebeurt en welke interventies daarbij passen.”
Niet minder zorg, maar anders georganiseerde zorg
Een belangrijk uitgangspunt van Passende Acute Zorg is het voorkomen van onnodige SEH-bezoeken. Dit betekent niet dat de zorgvraag verdwijnt, maar dat patiënten zorg ontvangen die beter past bij hun behoeften. “Patiënten met een spoedige, maar niet levensbedreigende zorgvraag hoeven niet altijd naar de SEH, maar moeten wel snel geholpen worden,” vertelt Inge.
Jeroen benoemt een van de grootste uitdagingen: “We proberen de groei van de instroom op de SEH te dempen, maar tegelijkertijd neemt de totale zorgvraag toe. Dat maakt het lastig om het effect direct voelbaar te maken voor verpleegkundigen en specialisten. Zij ervaren nog steeds drukte, ondanks dat we zorg anders organiseren.”
Een concreet voorbeeld is eerstelijnsdiagnostiek. “Patiënten die een foto nodig hebben en geen breuk blijken te hebben, komen niet meer op de SEH terecht,” zegt Jeroen. “Dat scheelt op jaarbasis honderden patiënten, maar het voelt niet direct als een afname.”
Samenwerken in de keten
Wat Passende Acute Zorg extra complex maakt, is de samenwerking met ketenpartners zoals huisartsen, ambulancezorg, GGZ en vvt-instellingen. “Ieder initiatief is een samenwerking van twee ketenpartners,” zegt Inge. “Het vraagt veel afstemming, maar is noodzakelijk. Pas wanneer we gezamenlijk nieuwe zorg vormgeven, komen we tot initiatieven die beter zijn voor de patiënt en écht bijdragen aan het beschikbaar houden van de acute zorg.
De patiënt op de juiste plek
Uiteindelijk draait alles om de patiënt. “De SEH is niet voor iedereen de beste plek,” benadrukt Inge. “Voor kwetsbare ouderen kan het een onrustige omgeving zijn. Met initiatieven zoals de spoedpoli geriatrie hopen we hen op een plek te zien die beter aansluit bij hun behoefte.”
Jeroen vult aan: “Het gaat erom dat de SEH beschikbaar blijft voor wie het echt nodig heeft. We moeten niet alles via de acute as laten lopen, maar samen bepalen wat de juiste plek is binnen of buiten het ziekenhuis.”
Een gezamenlijke verantwoordelijkheid
Beiden zijn het erover eens dat Passende Acute Zorg meer is dan een ziekenhuisproject. “Het is een gezamenlijke verantwoordelijkheid van ketenpartners, medisch specialisten en ondersteunende afdelingen,” zegt Jeroen.
Inge vat samen: “Door samen anders te organiseren, houden we de acute zorg beschikbaar voor patiënten die dat echt nodig hebben, en krijgen andere patiënten zorg op een plek die beter past bij hun situatie.