Toen Sandra op 36-jarige leeftijd borstkanker kreeg, veranderde haar leven in korte tijd. Samen met haar behandelaar Simone, verpleegkundig specialist AGZ bij Adrz, blikt ze terug op het behandeltraject, de onzekerheid en wat haar hielp om ondanks alles zichzelf te blijven.
Eind 2022 voelt Sandra tijdens het douchen iets afwijkends in haar borst. Ze gaat naar de huisarts en wordt doorverwezen voor verder onderzoek. Hoewel ze jong is en geen familiegeschiedenis van borstkanker heeft, blijkt de uitslag enkele dagen later ingrijpend: ze heeft borstkanker.
‘Je denkt toch dat het wel zal meevallen. Ik wist natuurlijk dat het kon gebeuren, maar verwachtte niet dat het mij zou overkomen’
Binnen drie weken start Sandra met chemotherapie. De behandelingen volgen elkaar snel op. Dat is intensief, maar geeft haar ook houvast. ‘Ik wilde vooral weten wat me te wachten stond. Als er een plan is, weet je waar je aan toe bent.’
Simone herinnert zich dat Sandra tijdens het eerste gesprek goed vragen kon stellen en de informatie leek op te nemen. ‘Je probeert aan te voelen wat iemand nodig heeft. De een wil veel uitleg, terwijl de ander eerst tijd nodig heeft om het nieuws te verwerken. Het is belangrijk om je communicatie daarop af te stemmen en, waar mogelijk, ook perspectief te bieden.’
De onzekerheid van uitgestelde behandelingen
Het behandeltraject duurt uiteindelijk ongeveer anderhalf jaar. Omdat haar bloedwaarden regelmatig te laag zijn, worden chemokuren uitgesteld. Juist dat wachten viel Sandra zwaar. ‘Je hebt in je hoofd een eindpunt. Iedere keer dat een kuur niet doorgaat, schuift dat verder op. Je verliest de grip op je eigen planning en weet niet wanneer je verder kunt.’ ‘Dat vond ik moeilijk’.
Ook haar gezin speelt een grote rol. Sandra heeft twee jonge kinderen en probeert hun dagelijks leven zo veel mogelijk door te laten gaan. Ze stopt met werken, maar blijft waar mogelijk sporten en activiteiten met haar kinderen doen. ‘Ik wilde niet alleen maar patiënt zijn. Sporten hielp me om even buiten het ziekenhuis te zijn en met iets anders bezig te zijn. Het zorgde ervoor dat ik mezelf bleef.’
Opkomen voor jezelf
Sandra leert tijdens haar behandeling hoe belangrijk het is om vragen te blijven stellen.
‘Ik wil anderen meegeven dat je voor jezelf mag opkomen. Als je iets niet begrijpt of je zorgen maakt, stel dan vragen. Je hoeft niet zomaar te accepteren dat iets niet doorgaat zonder te bespreken wat er wél mogelijk is’
Simone herkent het belang daarvan. Behandelingen volgen doorgaans een vast protocol, maar niet ieder traject verloopt volgens verwachting. Juist wanneer het anders loopt, kunnen onzekerheid en frustratie toenemen. Open communicatie tussen patiënt en zorgverlener is dan extra belangrijk. Daar heb ik uiteindelijk een goede ervaring mee gehad bij Adrz benoemt Sandra.
Ruimte houden voor jezelf
Inmiddels gaat het goed met Sandra. Ze is schoon en ze werkt weer, sport en geniet van haar gezin. Wel deelt ze haar tijd en energie bewuster in dan voorheen. ‘Ik heb geleerd dat ik niet overal automatisch ‘ja’ op hoef te zeggen. Ik kijk beter wat op een dag past en wat voor mij belangrijk is.’
Haar boodschap aan anderen die met (borst)kanker te maken krijgen, is helder: blijf, binnen je mogelijkheden, dingen doen die bij je passen. Dat hoeft niet altijd sporten te zijn. Een wandeling van vijf minuten kan ook genoeg zijn. Simone bevestigd dit: vijf minuten lopen lijkt zinloos maar maakt al zo’n verschil, je beweegt en zorgt tegelijkertijd dat je even met je hoofd ergens anders bent.
‘Leg jezelf niet te veel op. Kijk wat voor jou werkt en blijf zoeken naar manieren om jezelf te blijven.’ Want een behandeltraject draait niet alleen om beter worden. Het gaat ook om het behouden van kwaliteit van leven, verbinding met anderen en ruimte voor alles wat iemand is naast de ziekte.